Noi si Voi

Hierbij wil ik (Hannah Smit) jullie informeren over wat hier zoal gaande is: hoe het met de jongeren is, met de huisjes (aanleunwoningen voor een aantal van hen) op mijn privé terrein en met de zorgboerderij in Gagesti die door Asociatia Betania is overgenomen.
Wanneer ik op zoek ben naar een nieuwe begeleidster (opvolger van Ramona die vele jaren ‘onze’ jongens in Giurcani heeft gecoacht) en ik hoor haar zeggen dat onze jongens ‘oligofrenen’ zijn, dan besef ik dat ik met haar nog een heel traject te gaan heb en dat zij opgegroeid is in het Ceausescu tijdperk. Voor haar is het nog moeilijk haar hart te openen voor mensen met ‘vreemd´ gedrag dat het gevolg kan zijn van verwondingen in het verleden door hen die hen hadden kunnen liefhebben.

Tegelijkertijd ervaar ik hoe mooi het is om onze jongeren te zien in wie ze nu zijn. Ze hebben kansen hun dromen te verwezenlijken. Ik zie hen als mensen met het recht om zelf in de samenleving (begeleid) zelfstandig te mogen wonen, werken en participeren.
Marian D. is een mooi voorbeeld. Hij zit nu al bijna een jaar op de school voor analfabeten in een ander klein provinciestadje. Hij kan (dankzij de steun van donateurs) tegen betaling in het internaat van een technische school logeren. Hij vindt de regelmaat van de schoolbanken elke dag heerlijk. Hij heeft geweldige juffen die hem inmiddels ook steunen zijn eigen geld te beheren. In de weekenden als de internaatskantine gesloten is, mag hij mee eten in de kantine van het speciaal onderwijs met een groep jongeren die daar intern zijn. In de telefoongesprekken die ik bijna dagelijks met hem voer, beluister ik dat hij zich, in zijn nieuwe woonomgeving, meer en meer thuis begint te voelen. Hoe ver hij komt, ik weet het niet, maar hij leeft wel zijn droom!

Een andere jongen Costel B., 25 jaar, heeft tot nu toe voornamelijk in tehuizen gewoond. Hij wil graag in een van de huisjes op mijn erf zijn eigen bedoeninkje hebben. Of hij het kan? We gaan starten met hem twee dagen per week te trainen. (De overige dagen blijft hij nog op de boerderij in de groep wonen.) Er is op de trainingsdagen een begeleider voor hem. We beginnen met persoonlijke hygiëne, leren boodschappen doen en koken. Eerst een periode samen met hem en dan kijken wat hij zelfstandig kan. Ook zal hij moeten leren hoe zijn vrije tijd in te vullen. Het is een hele overgang van het wonen in een groep naar het wonen alleen, mogelijk samen met een andere jongen?

Er is momenteel veel gaande op overheidsniveau. Er gaat gedecentraliseerd worden. Als ik het hoor lijkt het wel op onze wet op de WMO. Het gaat over dezelfde vragen: wie gaat met wie afspraken maken over de zorg. Is het de provincie, de gemeente, de jeugdhulpverlening, de gehandicaptenzorg enz.?

De EU eist dat er meer de-institutionalisering plaats gaat vinden. Dit was de doelstelling van onze stichting bij onze start in 2003. Het doel is dat niet alleen kinderen de kindertehuizen verlaten, maar dat ook volwassenen met een beperking terug de samenleving ingaan. Maar ja, dan zullen de regels, begeleiding en de bijbehorende gelden aangepast moeten worden. Het is mooi om te zien dat de menselijke benadering van mensen met een beperking in Roemenië langzaamaan steeds meer op gang komt.
Ik vind dit proces echter wel traag gaan. Men maant mij geduld te hebben. Het wordt beter… maar wanneer? Voor mij gaat het om concrete personen als Catalina, Costel, Marian en anderen. Jullie donaties en financiële hulp maken het mogelijk om steeds meer kleine stappen in de richting te zetten die deze jong volwassenen aan kunnen. Mede door jullie steun kan Marian naar school, Costel B. in z’n droomhuis (aanleunwoning) en de bewoners van het huis naast de boerderij naar hun werk en/of dagbesteding.

De boerderij

Nu nog wat nieuws over de boerderij. Het is er ronduit gezellig met al die lammeren die de fles krijgen, met giechelende stagiaires van de landbouwschool die meehelpen de stal uit te mesten. Een heerlijke plek ook om, als je niet veel kunt, wat rond te lopen en te kijken.

Ondertussen is de nieuwe eigenaar Asociatia Betania drukdoende de kaasmakerij en de kaasverkoop te laten verlopen volgens de regelgeving. Zo zullen de jongeren die in de kaasmakerij werken medisch gekeurd worden. De kaas krijgt andere etiketten (ook volgens de regels) waardoor die ook in winkels verkocht kan worden. Met de nieuwe verpakking ziet het er zeer fraai uit.

Wat staat de boerderij er beter voor dan een jaar terug! Ik verbaas me hier nog dagelijks over. Soms moet ik gewoon huilen van opluchting en dankbaarheid. Ik wil ieder van jullie die meegeholpen heeft aan de reddingsactie om de overname mogelijk te maken, nogmaals bedanken. Zonder jullie als achterban hadden we het niet gered.