Net voor het vliegveld in Iasi, vanwege de Coronacrisis, werd gesloten, vloog ik, Hannah, op 2 april naar huis. Mijn auto en alles achterlatend. Niemand mocht meer de straat op zonder goede reden. Openbaar vervoer was al stil gelegd. De zelfstandig wonende jongens (Marian, Vasile en Gheorgithe) in Giurcani had ik voor de eerste week van extra eten voorzien. Maar ja, wat te doen als het langer duurt. Om die reden heb ik de social workers van de gemeente gebeld en hen dringend verzocht iets te verzinnen. Nu zorgen zij dat de jongeren worden voorzien van de nodige boodschappen. Het is heel jammer dat de jongens niet meer over straat mogen en dus ook niet bij de boerderij kunnen komen. Hierdoor lopen ze extra inkomsten mis en hebben geen zakgeld. Eigenlijk kunnen ze niet overleven zonder het zakgeld wat ze op de boerderij verdienen. Nu blijkt wel weer hoe belangrijk het is dat stichting Noi si Voi er nog is om bij te springen. Het grijpt me nog steeds aan als ik besef dat een verlaten kind, zeker met een licht verstandelijke beperking altijd hulp nodig zal hebben en dat dit er (nog steeds) van overheidswege niet is. 

De zorgboerderij staat er nu in de coronacrisis wel heel alleen voor, er is geen aanloop meer. Het rondbrengen van kaas door jongeren mag niet meer en ook ik mocht er niet meer komen. Alleen mensen met een arbeidsovereenkomst. Gelukkig is de feitelijke verkoop van de kaas geen probleem. De kaas gaat naar Bacau waar Associatie Betania het verkoopt. Ook in Roemenie is nu veel belangstelling voor lokale producten. Er is ook vraag naar verse melk en yoghurt en dat leveren we nu ook. Het aantal geiten op de boerderij groeit gestaag, er zijn nu 61 melkgeiten. Wanneer er volgende jaar weer meer zullen zijn, zal er ook een grotere kaastobbe moeten komen en meer kaasvormpjes. Hier wordt nu naar gezocht. Een dure investering. 
En... we willen heel graag een extra medewerker voor de ochtenden in het stalgedeelte van de zorgboerderij. Zodat er zowel een begeleider in de kaasmakerij is (met de jongeren die daar helpen) als in de stal om de overige jongeren te begeleiden in hun activiteiten. Een begin bedrag voor een salaris is er al (een donatie van Stichting Zorg van de zaak). Nu de begeleider in spe nog. Door de coronacrisis ligt dit allemaal even stil. 

We hopen op een voorspoedige zomer voor u, voor de bewoners in Giurcani en de clienten van de zorgboerderij in Gagesti. 

Tenslotte:
Weet dat je (na de crisis) welkom bent als je wat weken wilt komen helpen. De mensen genieten zo van bezoek van gasten. Er is altijd wel wat te doen: werken in de tuin, een uitstapje organiseren, iemand spaghetti leren koken, fietsen repareren of meehelpen met houtzagen (We brengen de armste ouderen van het dorp in het najaar stookhout voor de winter.)
Gewoon vakantie houden (tegen betaling ter ondersteuning van het project) kan ook; er zijn drie caravans en mijn huis om in te bivakkeren. Wie weet dus tot ziens?