Beste lieve vrienden, donateurs en belangstellenden.
Jaren dacht ik, Hannah, dat nu de boerderij overgedragen is, het wel rustiger zou worden voor ons. En dat klopt ook, maar toch zijn er met de zelfstandig wonende mannen steeds zaken die nog aandacht vragen. Aandacht voor hun woonhuizen, hun verwarmingsbronnen; met hout of elektrisch verwarmd, hun dak dat met de laatste storm behoorlijk beschadigd is. Hier zal de komende tijd een oplossing voor moeten komen.
En dan zijn er van tijd tot tijd weer vragen over werk of juist niet meer koersen op inkomen uit werk. Wanneer ze werk vinden, dan mist de begeleiding om het werk tot een succes te maken. En zonder aandacht, zonder trainen en echt aanleren van taken komen ze vaak tot niets. Maar niet werken leidt vaak tot vereenzaming. De boerderij, die hierin had moeten voorzien, wordt door hen gemeden. Niet interessant meer. Ze willen de wijde wereld in. Naar een stad om in te wonen, vakantiewerk in een hotel aan de kust. Of ergens met paarden of in Nederland, waar ze veel mensen kennen. En zo dromen en wensen ze hun toekomst. Het is voor mij en anderen die hen begeleiden, zoals hun vroegere begeleiders Emiel en Ramona, een steeds meebewegen. En ondertussen proberen te zorgen voor een stabiele basis.
Die stabiele basis bestaat uit: hun huizen, hun erven, hun financiën, hun uitkeringen, hun dieren, hun voorraad in de kast, hun fietsbanden, hun beddengoed.
Bovendien hun contacten, de goede en de minder goede. Hun relaties in het dorp; bij wie kunnen ze terecht?
Door er van tijd tot tijd even een paar weken te zijn, krijgen we een redelijk beeld en kunnen we heel wat kleine reparaties verrichten. We kunnen wat bijsturen en we kunnen ook het “wensen en noden” lijstje opmaken met wat we de komende tijd voor hen kunnen betekenen.

De bezoeken aan Roemenië en aan de jongens blijven een belevenis. We zien het land zich ontwikkelen, de steden en de dorpen. Helaas worden veel dorpen op het platteland met leegloop bedreigd. Maar in het dorp van de jongens heeft de overheid veel kinderen in pleegzorg geplaatst. Hiermee krijgt elke pleegouder een arbeidscontract met de overheid en daardoor een inkomen. En dat maakt dat je in je eigen dorp kunt blijven wonen. Bovendien zijn er 3 kleine wooneenheden voor de laatste Staatstehuisbewoners gebouwd. Het oude provinciale Staatstehuis is nu definitief dicht en reeds met de grond gelijk gemaakt.
Met zoveel nieuwe bewoners in het dorp is er ook een dagcentrum gekomen, voor dagactiviteiten. De nieuwe cliënten kunnen én naar de boerderij om te helpen én naar dit dagcentrum. Zo blijft de boerderij toch nog steeds een zorgboerderij. Onder de hoede van Asociatia Betania te Bacau.
En zoals ik al schreef, komt er dit najaar( winter) dus een grote reparatie aan het dak in Giurcani. Het huis was gebouwd met de gelden en de materialen die in het jaar 2000 voor handen waren. Te goedkoop materiaal. De Bitumendakplaten zijn ingezakt en versleten. De laatste storm deed de rest en de nokvorsten waaiden weg.
Het is de bedoeling, dat er metalen dakplaten op het huis komen!
Mocht u hier nog een bijdrage voor willen doen, dan is dat fijn en behoeven we niet helemaal, onze reserves op te maken!
Hartelijke groeten, namens het bestuur van Noi si Voi; Jacq, Marleen en Hannah.